Enajenaciones cotidianas oportunamente documentadas, ilustradas y amenizadas.
Vistas de página en total
martes, 29 de noviembre de 2011
Bueno, vale, vamos a ser sinceros. No estoy preparando nada aún. Acabo de tener la idea ahora mismo.
Una será con los que yo considero que han sido los mejores discos de este año 2011, y otra con una selecta selección de los mejores temazos de ayer, hoy, y siempre que más me acompañaron durante todo este año.
Ambas, por supuesto, requieren de una correcta inspiración/espiración reflexivo-constructiva al más estilo "dianapereiro" que espero que vuelva pronto.
Lo que me pasa últimamente (o más bien, desde hace varios MESES), es la suma de un "no parar quieta", un "me viene la idea feliz fuera de casa" y "memoria a corto plazo peligrosamente selectiva o quasi destructiva".
NOTA: el tema de mi memoria a corto/largo y eterno plazo también sería un buen motivo para analizar en una entrada de blog. Es muy muy curioso mi cerebro. Mucha gente me lo ha dicho.
Entonces, por eso no escribo.
Pero escribir mis elucubraciones pereiriles mientras suenan unos temazos que a continuación también explico, de verdad, es algo que siempre me ha satisfecho/relajado.
Así que, eso.
Al final aún le escribí de carallo.
Y ahora os dejo con....
Emerson, Lake & Palmer (ELP), banda británica de rock progresivo que alcanzó su mayor popularidad en década de 1970. El trío (formado por el teclista Keith Emerson, proveniente de The Nice, un fenómeno del piano más conocido como "El Jimi Hendrix del órgano"; el bajista, guitarra y cantante Greg Lake, proveniente de King Crimson; y el batería Carl Palmer, proveniente de Atomic Rooster) se convirtió en uno de los nombres más significativos y de mayor éxito comercial del estilo caracterizado por la amalgama entre rock, jazz y música clásica. De hecho, esta amalgama se puede escuchar en el tema que acabo de compartir, ya que comienza con una versión de la archi conocidísima obra de Modest Mussorgsky, "Cuadros de una Exposición".
Grandes estos fulanos.
Os dejo un par de "paranoias" más del genial Keith Emerson:
A más ver, xente.
sábado, 12 de noviembre de 2011
miércoles, 13 de julio de 2011
Na historia chove igual que sobre esta cidade

...un conxunto de fulanos de diversas categorías taxonómico-estético-festivas que, unha de tantas noites compostelanas no Malas Pécoras, no Avante, ou no Ruta, ou probablemente non lembren onde estaban…tras unha importante pérdida neuronal como consecuencia de varios gin-tonic, gin-kas ou derivados do “gin”, en xeral, compran unha mesa-portátil ou un portátil-mesa, exhuman aquela guitarra “academy” de 10.000 ptas que lles regalou “la tia del pueblo” no Nadal do 93 para montar aquel grupo “heavy-metal” que finalmente resultou ser un plaxio de “Los Piratas”, por iso de que había que ligar…mercan accesorios-típicos-para-emitir-sons-a-máis-de-80DB como micros, cables, jacks (ou como carallo se chame eso), por 3 euros na típica tenda de música da rúa Santiago de Chile e lle alugan a habitación pequena dun piso de dúas habitacións a un colega que vive ao fondo do Pexigo (Compostela), para ensaiar unha hora os venres, antes de sair a consumir máis gin(s)/sustancia(s)-mesturante(s).
Esta historia podería ser perfectamente real, pero a verdade e que eles son DasKapital , e non teño puta idea de como nin por que existen, a pesar de que nesta formación figura un Kaossilator que frecuenta os mesmos bares ca min desde antes de ter idade para frecuentar bares, ou desde a idade da “bicicleta de montaña e o pantalón ciclista”.
O mellor que podedes facer é entrar aquí: http://www.komunikando.net/komunikajoomla/content/view/2641/ e que sexan eles mesmos os que volo expliquen.
Nesta mesma páxina (máis abaixo) podedes descargar gratuitamente o seu primeiro traballo: “Ruído Negro”, para que o gardedes directamente nos vosos aparellos reprodutores de música xunto cos “superventas” deste verán: “Violentos Anos Dez” de Ataque Escampe, "Jódete y Baila" de Novedades Carminha, “Se Fue” de Leticia Sabater…
Afortunadamente, DasKapital non son Leticia Sabater, senon:
Daniel Salgado: Adat e Kaossilator
O Leo: Voz
Marcos Paino: Sintetizadores
Tomás Ageitos: percusións e son en directo
Doutor Chou: Guitarra
Davide Ageitos: Guitarra
Coa colaboración especial de: Manu Paino (trompeta), Alex Salgueiro (sintetizadores), Gonzalo Vilas (acordeón).
Ruido Negro foi ideado, gravado e mesturado por DasKapital no Palacio de Inverno (Santiago de Compotela) e estudios Amil (A Coruña) e masterizado por Bonjan nos estudios Bonjan (A Coruña) entre abril e maio de 2011.
Deseño gráfico: Xosé Carlos Hidalgo
Producido por DasKapital
Traduccións ao ingles: Patricia Janeiro
Un avance antes de que o descarguedes:
"Manifesto dos Enfermos" - DasKapital ("Ruído Negro" - 2011)
"Narcisismo" - DasKapital ("Ruído Negro" - 2011)
"Nos días do medo" - DasKapital ("Ruído Negro" - 2011)
Recente descubrimento....
"Lembrarás este cuarto" - BANGOR (2011)
De repente non teño máis que colegas que montan grupos e ó carallo.
María do Cebreiro, poeta galega e amiga, ponlle voz a este traballo, xunto con David Miranda. Acabo de escoitalo por primeira vez e ainda non teño unha opinión demasiado formada, pero a primeira impresión foi satisfactoria.
Un estilo máis sereno, acústico, fermosa voz a de María...doce pero profunda....así o define Daniel Salgado, Kaossilator, poeta e amigo:
"Digamos que Lembrarás este cuarto? é un disco contra a aceleración. Conta as verdades pegado á orella e interrompe a circulación da mercadoría das emocións: o trenzado acústico co que David Miranda encarna os poemas de María do Cebreiro remite a Bryter Lyter e aos Go-Betweens e, así, con eses vimbios, opónse á velocidade como método vital e ao espectáculo como estrutura dos sentimentos. Son tamén os dez mil murmurios que ouvía Dylan en 1963 e para os que segue sen haber quen escoite. E con todo é preciso que volver repetir as cousas: “Isto non é un himno / non alegra a ninguén”.
No tempo do saqueo, todo serve á hora de escapar. Tamén a produción de silencios e a necesidade de relatar un lugar fóra de calquera lugar. Segundo o profesor Eagleton, fugarse do ruído continuo é unha boa razón para se facer socialista. Lembrarás este cuarto inscribe no aire das cousas esa posibilidade. E a de corromper o brado constante da histeria do capital. E a de pensar en tirar do freo de emerxencia. Gravado nun cuarto seguramente semellante ao cuarto en que Laetitia Sadier gravou Socialisme ou barbarie, estas dez miniaturas constitúen finalmente un refuxio onde se gorecer da segunda parte desa disxuntiva. Como aquel elepé que Pete Dello, sen que apenas ninguén se decatase, rexistrou en 1971 contra a clausura dos horizontes. Titulouno Into your ears.
Todo serve á hora de decidir fóra do
“Ouvín dez mil murmurios e ninguén escoitando”"
Podédelo descargar aquí: www.aregueifa.net
Bangor son:
David Miranda: guitarra, voz
María do Cebreiro: voz
Lembrarás este cuarto? foi gravado en decembro de 2008 nos Estudios Abrigueiro (Friol), con Jahel Piñeiro como técnico de son e Arturo Vaquero en labores de produción, que tamén colaborou incorporando percusións, baixo e sintetizadores. A mestura e masterización final foi realizada por Paco Liaño nos Estudios Treboada (A Coruña), en setembro de 2010.
Deseño gráfico: Pablo Cayuela e Xosé Carlos Hidalgo
Un avance:
"Eu Nunca" - BANGOR ("Lembrarás este cuarto?" - 2011)
"Así o farei" - BANGOR ("Lembrarás este cuarto?" - 2011)
"Jódete y Baila" - NOVEDADES CARMINHA (2011)
Tras el éxito de "Te vas con cualquiera" y "Sinceramente Carminha", los tres carminhas compostelanos asentados en Madrid, presentaron el pasado mes de abril su 3º trabajo: "Jódete y Baila".
Todos aquellos que me conocéis bien, sabéis que Novedades Carminha es uno de mis grupos favoritos en la actualidad:
"Quería abrirle una boutique a mi mujer; siempre le gustó la lencería y el encaje de Camariñas…yo sin embargo, que siempre fui un freudiano del extrarradio, gran amante del queso de tetilla, hable con Carminha, mi esposa y mentora, para destinar el dinero de la tienda de novedades textiles a vino y punk, permaneciendo el nombre de la boutique inalterado. Novedades Carminha somos tres, un poquito oligofrénicos pero buenos chavales. Nos gustan los vinilos y los cassettes de gasolinera por igual. Además somos el grupo favorito de Marichalar..."
Sublimes.
"Santiago Apostol" - NOVEDADES CARMINHA ("Jódete y Baila" - 2011)
"Pesetas" - NOVEDADES CARMINHA ("Jódete y Baila" - 2011)
"Yo no uso condón" - NOVEDADES CARMINHA ("Te vas con cualquiera" - 2009)
"Mata a teu pai" - NOVEDADES CARMINHA ("Te vas con cualquiera" - 2009)
Mi preferida sigue siendo esta:
"Échame gel" - NOVEDADES CARMINHA ("Te vas con cualquiera" - 2009)
E xa chegou por hoxe.
Bailen mucho todo el verano, fulanitas y fulanitos.
sábado, 18 de junio de 2011
Cursillismos, gripismos, aniversarios, conciertos, abuelas que te dan miel...

Te lo digo en serio.
No soy una persona que pille gripes o cualquier otro virus fácilmente, y cuando tengo algo, suele ser de garganta, pero nunca al extremo de tener que meterme en cama y estar varios dias moribunda por casa.
De hecho no recuerdo cuando fue la última vez que fui a mi médico de cabecera.
Yo creo que aún estaba en el colegio.
Por ahí más o menos...
Pero a pesar de ello, este fin de semana me tocó a mi.
A parte de que creo que ayer fue el primer sábado que no salí desde el 97, aproximadamente, estamos en pleno "Arde Lvcvs", y yo debería estar alli también, por supuesto. Pero mi inestable/ quebrativa/agobiativa/extrañativa/...inexistente con indicios de existencia en ocasiones o acumulada en tiempos reducidos...(pausa para respirar)...vida laboral!!!...dedicada a la impartición de cursos o "cursillismo rodante" (por el mundo adelante)...a veces provoca derivados efectos adversos en mi salud porque amigos mios...no se puede atender a todo, en condiciones medioambientales muy cambiantes, y sin apenas dormir.
En resumen, que estoy enferma como un pianito de cola.
Y es que tras el "tute" que recibió mi cuerpo desde el gran fin de semana del concierto de Josele Santiago en viernes, y el posterior "10º Aniversario do Cine-Clube" en Compostela en sábado, entre lo cuál, comenzaba mi "cursillismo" y tras lo cuál, se le sucedió una semana consistente en levantarse a las 6 de la mañana, conducir una hora, llegar a un poblado distinto (tan distinto como que juraría que en Lalin hace alrededor de 10 grados menos que en resto del mundo), salir del coche en estado de semicongelación...entrar en un aula con temperaturas tropicales, hacer un descanso fuera mientras ves llover a cántaros cuál mes de noviembre...subir y no saber si entras en un aula en los altos hornos de Biskaia...bajar...subir...comer a la hora de la merienda...Monterroso...Lugo...preparar clases...ir de vinos...dormir un minuto...6 de la mañana...
Y mi cuerpo reventó el jueves por la tarde.
"Das Kapital", o pasado 11 de xuño no "10º Aniversario do CineClube", na Gentalha do Pichel.
Mi estado semi-desintegrativo o semi-cadaverativo del viernes en Lalin (todos los punkies nacen en Lalín a mi plin...) produjo reacciones de angustia por parte de mis alumnos hacia mi persona y no paraban de repetirme que hablara con la directora y me marchara (auque en realidad yo supiera que se trataba de una estrategia de "a ver si cuela y nos vamos para casa antes de tiempo")...pero como una campeona aguanté hasta "casi" el fin.
Todo sea por la Prevención!!. ;-)
Vamos, que a última hora les puse una película (la película de las "emergencias"...amigos formadores del mundo que me estéis leyendo, recordad que siempre hay que tener a mano una película para emergencias!...que tenga un mínimo que ver con la
materia, claro...os recomiendo "Síndrome Laboral", 2005, o "La Suerte Dormida", 2003, o una de Chaplin llamada "Tiempos Modernos", de 1936, pero esta la reservaría sólo para casos muy especiales en los que la totalidad del perfil del alumnado la vaya a apreciar).
Imagenes de "Tiempos Modernos" - Charles Chaplin; 1936

Por si fuera poco, los sábados tengo otro grupo en Ordes y me tenía que curar en una tarde.
Automedicación.
Encamamiento.
Abuelas que te introducen sopas, mieles y diversos combinados caseros recuperativos, porque para eso son nuestras abuelas!.
Y vuelta a empezar a las 6 de la mañana con la misma historia.
Y asi estoy ahora, que me medio-curo, me medio-enfermo y me medio-curo pero no me curo y no estoy en el Arde Lvcvs...

Imáxenes do pasado sábado na "Gentalha do Pichel" - Santiago de Compostela
Pero yo no he venido aqui a hablar de mi enfermedad sino de las circunstancias que me llevaron a ausentarme tanto tiempo en cuestión de verborrear en este blog!.
Y ahora ya no me apetece o ya no recuerdo qué es lo que iba a contar exactamente.
Entonces, me voy a poner unos temazos:
"Festa Malandrómica" - ATAQUE ESCAMPE ("Violentos Anos Dez" - 2011)
"La Malicia de las Especies Protegidas" - TRIÁNGULO DE AMOR BIZARRO ("Año Santo" - 2010)
"Fractales" - JOSELE SANTIAGO ("Lecciones de Vértigo" - 2011)
¡yo estuve ahí!
"Here Comes Your Man" - THE PIXIES ("Doolittle" - 1989)
"Saturday Morning" - EELS ("Shootenanny!" - 2003)
"Kids" - MGMT ("Oracular Spectacular" - 2008)
"We Throw Parties, we throw Knives" - LOS CAMPESINOS ("Sticking Fingers Into Sockets" - 2007)
"Down down down" - TOM WAITS ("Swordfishtrombones" - 1983)
"Hello, I Love You" - THE DOORS ("Waiting for the Sun" - 1968)
Que tengan ustedes un buen comienzo de verano.
Hasta otra.
"Viene el verano" - SINIESTRO TOTAL ("Bailaré Sobre tu Tumba" - 1985)
lunes, 16 de mayo de 2011
Botellas de aceite de 5 litros y la paciencia invertida
Logroño aún te está lejos de carallo.
Y si encima decides llevarte a tus abuelitos por eso de que se ofrecieron a venir contigo, y también así, salen un poco de su rutina diaria monterrosina...pues lo que se presentaba como un simple viaje "al sprint", se convirtió en toda una aventura logroñesa...o una “Pereiro-aventura-logroñesa” con "P" mayúscula, que mi abuelo es un señor con mayúsculas.
Lunes 09/10/11; 11:00 PM:
Salida oficial de Lugo desde mi domicilio habitual. Incorporación a la A-6, dirección Madrid.
2 minutos después de la salida:
J.A.Pereiro: ten cuidado porque en Astorga hay que coger una autopista, que me lo dijo un buen amigo mío que trabaja en el Banco Popular y es de Logroño.
Diana: abuelo, aún no salimos de Lugo...
Abuelito: pero enseguida llegamos, tu atiende bien a la carretera, por si acaso...
5 minutos después de los 2 minutos después de salir:
Mi abuelo: porque yo no se si iremos bien por esta autovía...recuerdo que hace 35 años fuimos a Logroño con tu tío y cogimos una carretera nacional que pasaba por León y Palencia y Burgos...
Eu: claro, es que es mejor que vayamos por la nacional, y si tal voy llamando al tribunal que si no les importa haré el examen el viernes, que será aproximadamente cuando lleguemos...
En lo sucesivo del viaje y hasta el punto de llegada, se realizaron comentarios similares tras los cuáles yo contesté con un toque de indiferencia y un punto de mala hostia, que provocaban en ocasiones el cabreo de mi abuelo y el suspiro de mi abuela que no hablaba nunca pero de vez en cuando exclamaba: "home, calade e atendede á carretera".
Lunes 09/10/11; 19:00 PM:
Llegada a Logroño.
Desdoblamiento de mi elaborado esquema-ruta personal directamente sacado del google maps.
Entrada a la ciudad por la calle exacta que me marca.
Un hombre nervioso: y...y...y por dónde vas a ir?
Yo: Pues ya me ves que estoy yendo por dónde tengo que ir.
Un hombre más nervioso: (1 metro después, en la misma calle): va a ser mejor preguntarle a alguien…
Yo: ni siquiera entramos prácticamente en la ciudad, concédeme tan siquiera el beneficio de la duda, porfavor...
Un hombre +++nervioso!!: es que yo no le veo traza.
(habían pasado sólo 5 minutos desde que entramos en Logroño)
Minutos después termina esa larga calle y tomo una salida hacia otra calle indicada por el google...con tan mala suerte que esa calle se encontraba a la derecha y a la izquierda de la rotonda y yo tomé la dirección equivocada.
Mi abuelo a punto de tirarse del coche en marcha: es que yo no se a dónde vas!, hay que preguntarle a alguien...
Llego a un semáforo en rojo y mi abuelo sale del coche sin esperar a que detenga el coche del todo, le pregunta a un fulano por el hotel.
El fulano resultó ser ruso y no hablar nuestro idioma.
Se monta en el coche y en el siguiente semáforo en rojo vuelve a salir del coche y le pregunta a una fulanita en bicicleta.
La fulanita resultó ser brasileña y no entendía mucho nuestro idioma.
Se monta en el coche desesperado y yo decido dar la vuelta para volver al punto de origen y para ver las demás salidas de esa rotonda.
Llegamos a la rotonda y mi abuelo sale del coche corriendo un riesgo de muerte dado que circulaban en aquel momento miles de coches.
Decido aparcar en doble fila y salir detrás de él corriendo.
La gente nos mira.
Finalmente para una señora de Logroño de toda la vida y nos indica la dirección.
Llegada al hotel a las 19:45 PM aproximadamente.
"LA HISTORIA DEL ACEITE"
El coche me indica que le falta aceite justo en el momento en el que aparqué delante del hotel...nunca tal cosa me dijo.
Mi abuelo se pone colorado y sale del coche pensando que va a explotar.
"Ay dios mio dios mio, para habernos matado, ay dios mio y ahora qué vamos a hacer que nos revienta el coche y no podemos volver!...ay dios mio que tienes que tirar el coche y comprarte otro...ay dios mio..."...
(bracea, exclama medio gritando, pasea por la acera con las manos en la cabeza, la gente nos mira, otros se paran y nos preguntan si estamos bien...mi abuela y yo nos miramos y expresamos mutua y simultáneamente nuestra cara de resignación...)
5 minutos después intento tranquilizarlo y le explico que el coche no va a explotar y que simplemente hay que ir a una gasolinera, comprar el aceite y echárselo.
Montamos en el coche, su cara sigue colorada y su aspecto tan tenso que se podrían cortar las moléculas de oxígeno del aire en átomos.
Él seguía pensando que lo más probable es que en el trayecto del hotel a la gasolinera el coche explotara.
Llego a un Eroski con su gasolinera correspondiente.
Paro y le pregunto a la fulana que cobra en una taquilla, la cuál me mira con cara de asombro y de “no se que me estás contando” tras lo cuál decido que mejor me voy al eroski a comprar el aceite y punto.
Me doy la vuelta y veo a mi abuelo poniéndose delante de un coche en marcha el cuál frena en seco para no atropellarlo.
Sale un fulanito que resultó tener un rollo increíble y nos dice (con el capot del coche abierto) que con echarle 2,5 litros de aceite es más que suficiente.
Mientras yo me dispongo a ir a comprar el aceite, mi abuelo, el logroñés y su señora permanecen allí inmersos en una macro-eufórica conversación sobre lo bonita que es Galicia...y mi abuela permanece ausente en un segundo plano pensando "este hombre no tiene remedio".
Vuelvo con el aceite y mientras lo abro observo como mi abuelo para un segundo coche que frena nuevamente en seco del cuál sale un fulanito joven con cara de asombro y mi abuelo le explica que el coche está en riesgo de muerte y que mire a ver si echamos bien el aceite…
Comienzo a echarlo y cuando llevo 2,5 litros decido parar y mirar cómo va…ante lo cuál mi abuelo se desata en una ira descomunal porque según él (un hombre que no tiene carnet de conducir ni nunca vio un coche abierto delante) tengo que echarle el frasco entero de aceite.
NOTA: el bote tenía 5 litros de aceite.
Discutimos, gritamos, nos enfadamos al límite, lo mando a la mierda, me manda él a mi, me dice que "coge un taxi para volver a Lugo" antes de venir conmigo…etc, etc…
Y entonces para a “un tercer coche” poniéndose delante de él para que otra persona verifique que el coche "tiene aceite suficiente", y es más, ya casi me estaba pasando, y lo convenza de que si echamos más, se desbordaría.
Hora de finalización de la historia del aceite: 21:30 PM.
Vuelta al hotel.
Podría seguir durante mil hojas más con el resto del viaje, pero creo que con esto ya es más que suficiente.
Muchos ya conocéis de sobra a mi abuelo y no creo que os sorprenda demasiado.
A estas alturas no puedo pretender que cambie y se convierta en una persona a la que “paciencia” se le pueda atribuir como una virtud de su ser.
Así es la vida.
Y ahora, para que no todo en esta entrada sean "Pereiradas", una referencia a "Diamantes" (2011), el nuevo disco de "Columpio Asesino", grupo formado en 1999 pero que no sacó su primer disco oficial, "El Columpio Asesino" hasta 2003, tras el cuál vinieron "De mi sangre a tus cuchillas" (2006) y "La Gallina" (2008).
"Diamantes (2011) es el ansiado regreso de El Columpio Asesino que, tras firmar el magnífico La Gallina (2008) hace casi tres años, optan por una tendencia continuista sobre la lógica iniciada entonces. Los navarros retienen agresividad cruda e innata, saneada con una inédita elegancia que permite a la melodía marcar el ritmo sobre el que diseñar el infierno, sellando el pacto con una producció que depura sin aislar el instinto animal de la banda.
Extraña conjunción que deriva en hipnótica consecuencia y donde la electrónica resulta utilizada únicamente para rematar, cediendo espacio a la vertical y abrasiva instrumentación encabezada por las guitarras. La presencia de Cristina Martínez gana también enteros con excelentes resultados, ya sea acompañando al batería y vocalista principal Álbaro Arizaleta o despuntando como cantante en solitario.
Historias viciosas e implicantes, retratos de angustiosa corrupción, nocturnidad y celebrada decadencia, oscurismo y religión que transforman nuevas composiciones como “Corazón Anguloso”, la ya clásica “Toro”, “Dime Que Nunca Lo Has Pensado”, “Diamantes” o “Perlas” en himnos contemporáneos. El álbum se completa con las versiones del “On The Floor” de We Are Standard y una libre y acertada adaptación al castellano del “The Endless Plain Of Fortune” de John Cale, convertida en “Cisne De Cristal” en la inmaculada voz de Cristina justo antes de que la disidencia electrónica de “MDMDA” cierre el álbum."
Escuchen y opinen.
"Toro" - EL COLUMPIO ASESINO ("Diamantes" - 2011)
"Diamantes" - EL COLUMPIO ASESINO ("Diamantes" - 2011)
"Dime que nunca lo has pensado" - EL COLUMPIO ASESINO ("Diamantes" - 2011)
"Perlas" - EL COLUMPIO ASESINO ("Diamantes" - 2011)





